🚀 Dev Blog

Warstwy 3D jako podkład perspektywiczny: konfigurowalna siatka podłoża (gęstość, kolor, przełącznik linii) oraz automatyczne prowadnice rysowania z punktów zbiegu kamery 3D.

Dwie nowosci w Moonlight Animate: asystenci rysowania (prowadnice-linijki przyciagajace pociagniecia pedzla) oraz szablony sterowane danymi (seryjny eksport wielu wariantow z pliku CSV, wizualnie w wezlach lub ze skryptu).

Porcja pomocy malarskich w Moonlight Animate: bezszwowy tryb zawijania do tekstur kafelkowych, symetria Mandala (lustro + radialna), regulowana liczba sektorow i monochromatyczne harmonie kolorow.

Zapisane widoki kamery i układy obiektów sceny 3D mają teraz miniatury — po zaznaczeniu wpisu widzisz mały podgląd sceny, więc rozpoznajesz je wzrokiem, a nie tylko po nazwie.

Domykamy warstwy 3D: tryby i dostrojenie gniazda kości, przypinanie wielu obiektów naraz jednym cofnięciem, zapisywanie układów tylko zaznaczonych obiektów oraz dopasowanie kamery do fotografii w perspektywie jednopunktowej.

Photo-match dostał tryb trzech punktów zbiegu — dopasujesz scenę 3D także do zdjęć robionych „z dołu" lub „z góry", z odzyskiem przesunięcia osi optycznej (lens-shift).

Operacje logiczne 3D (suma / różnica / część wspólna) przyjmują teraz pozowalnego manekina jako pełnoprawny operand, a wyniki wszystkich operacji są gładkie na skośnych przecięciach — bez włoskowych pęknięć.

Kompletne narzędzie photo-match w Moonlight Animate — kalibracja kamery 3D do fotografii z punktów zbiegu, z dopasowaniem pozycji i skali, podglądem 3D na żywo, tłem do rysowania po referencji i re-edytowalnym zapisem dopasowania w scenie.

Warstwy 3D dostają modelowanie boolowskie (CSG): sumę, różnicę i część wspólną dwóch brył — np. sześcian minus kula daje wgłębienie. Wynik to nowy obiekt-siatka.

Wczytujesz zdjęcie referencyjne, rysujesz na nim dwie pary linii zbiegu, a program ustawia kamerę sceny 3D tak, by jej perspektywa i obiektyw pasowały do fotografii.

Warstwy 3D dostają nazwane układy obiektów: zapisujesz całe rozmieszczenie sceny pod nazwą i przywracasz je później — jak nazwane ujęcia kamery, tyle że dla obiektów.

Dowolny obiekt sceny 3D — miecz, kapelusz, tarczę, kartę 2D — można teraz przypiąć do konkretnej kości manekina, tak by jeździł z nią przy każdym ruchu i w każdej klatce animacji.