Precyzja osadzania, praca na wielu obiektach i prostsze dopasowanie do zdjęcia

Kolejna porcja domknięć w warstwach 3D Moonlight Animate — same rzeczy, które wychodzą w praktyce, gdy ustawiasz rekwizyty na pozowanym manekinie albo dopasowujesz scenę do fotoreferencji. Wszystko z pełnym UI, a sceny, które z nowych opcji nie korzystają, zapisują się bajtowo tak samo jak dotąd.

Gniazdo kości: tryb przyczepu i dostrojenie

Gdy przypniesz obiekt do kości figury (miecz w dłoni, kapelusz na głowie, tarcza na przedramieniu), masz teraz kontrolę nad tym, co dokładnie obiekt bierze z tej kości:

• Pełne gniazdo (domyślnie) — i pozycja, i orientacja z kości.
• Tylko obrót — obiekt obraca się z kością, ale zostaje w pozycji figury. Idealne np. dla strzałki, która ma wskazywać kierunek dłoni, będąc osadzoną w centrum postaci.
• Tylko pozycja — obiekt jedzie z kością, lecz trzyma orientację figury (np. etykieta, która ma zostać pionowo, mimo że kość się obraca).

Doszło też dostrojenie gniazda — sześć pól (przesuń X/Y/Z, obróć X/Y/Z°), którymi dosuwasz i obracasz osadzenie względem kości bez ruszania samego obiektu. To klasyczna poprawka „rękojeść siedzi kilka centymetrów za głęboko w dłoni" — regulujesz gniazdo, nie cały rekwizyt.

Przypnij wiele obiektów naraz

W drzewie obiektów działa teraz zaznaczanie wielokrotne (Ctrl/Shift-klik). Gdy zaznaczysz kilka obiektów, menu pokaże „Przypnij ZAZNACZONE (N) do kości figury…" — wszystkie wskazane obiekty trafiają na wybraną kość jednym cofnięciem, każdy zachowując swoją pozycję w świecie. Przypinanie całego zestawu rekwizytów do dłoni przestało być żmudnym klikaniem obiekt po obiekcie.

Zapisz jako układ tylko zaznaczone obiekty

Nazwane układy obiektów (snapshoty rozmieszczenia sceny) dostały wariant „Zapisz zaznaczone jako układ". Zapisuje on rozmieszczenie (i opcjonalnie pozy) tylko dla zaznaczonych obiektów — przywrócenie takiego układu rusza wyłącznie je, resztę sceny zostawiając nietkniętą. Możesz więc trzymać osobno np. „układ rąk" czy „układ rekwizytów na stole" i przywracać je niezależnie.

Dopasowanie do zdjęcia: tryb jednego punktu zbiegu

Dopasowanie kamery 3D do fotografii referencyjnej obsługiwało dotąd dwa i trzy punkty zbiegu. Doszedł tryb jednego punktu zbiegu — dla najczęstszej, najprostszej perspektywy: korytarza, torów, drogi uciekającej prosto w głąb kadru, gdzie zbiegają się tylko linie głębi.

W tym trybie rysujesz tylko jedną (niebieską) parę linii wzdłuż osi głębi i podajesz ręcznie pionowe pole widzenia (jeden punkt zbiegu nie wystarcza, by wyznaczyć ogniskowość). Program ustawia obrót kamery w poziomie i pionie, zakładając brak przechyłu. Przełącznik trybów w oknie zmieniliśmy na listę 1 / 2 / 3 punkty zbiegu, a pole ogniskowej pojawia się tylko wtedy, gdy jest potrzebne.

Matematykę przeliczyliśmy i zweryfikowaliśmy numerycznie: pełny obieg „znana kamera → rzut na obraz → rozwiązanie" odtwarza orientację z dokładnością rzędu pojedynczych milionowych części stopnia na setkach tysięcy losowych ustawień, przy zerowym przechyle. Tryb, linie i ręczne pole widzenia zapisują się w scenie — kalibrację można otworzyć i poprawić później.

Pod maską

• Nowe pola gniazda (tryb, dostrojenie) i tryb jednopunktowy zapisują się tylko gdy są użyte, więc starsze sceny pozostają bajtowo identyczne.
• Naprawiliśmy realny błąd: po ponownym wczytaniu sceny z kolizją identyfikatorów zapisane układy i pozy mogły „wisieć" na nieaktualnych obiektach — teraz są poprawnie przemapowywane.
• Utwardziliśmy uszczelnianie bardzo złożonej figury w operacjach logicznych (CSG): nawet mocno zmodyfikowany manekin zostaje kompletny i sklejany w spójne bryły, bez utraty geometrii.

To kolejny krok w stronę wygodnej pracy 3D-jako-referencji wprost w edytorze — od pozowania i osadzania rekwizytów, po rysowanie na dopasowanej fotografii.