🚀 Dev Blog

Lista obiektów sceny 3D staje się prawdziwym drzewem — przeciągasz, by budować układy rodzic–dziecko — a każdy element (z całym poddrzewem) możesz jednym kliknięciem zablokować przed przypadkową edycją.

Obiekty sceny 3D dostają relację rodzic–dziecko (scene graph): budujesz złożone układy i poruszasz nimi jak jedną całością, transformacja dziecka jest lokalna, ukrycie rodzica ukrywa poddrzewo, usunięcie rodzica przenosi dzieci do dziadka bez skoku, a klatki kluczowe rodzica animują cały układ. Pełna zgodność wsteczna.

Panel referencji dostaje własny obracalny podgląd 3D: wybierasz bryłę (7 prymitywów) lub wczytujesz model .obj, obracasz go myszą i przybliżasz kółkiem jako referencję rysunkową. Cieniowany tym samym silnikiem co warstwy 3D, niezależny od dokumentu — działa nawet bez otwartego projektu.

Dwa domknięcia warstw 3D: import mocapu BVH rozpoznaje pozę spoczynkową szkieletu i radzi sobie także z plikami w pozie A (nie tylko T) bez ręcznych poprawek ramion, oraz rzutowanie kreski z warstwy wektorowej 2D wprost na powierzchnię modelu 3D (promieniem z kamery) jako prawdziwe ślady leżące na siatce.

Trzy mosty między 3D a rysunkiem 2D: rzutowanie śladów rysowanych w scenie 3D na edytowalną warstwę wektorową przy bieżącej kamerze, cięcie renderu sceny na N warstw rozdzielonych głębią pod efekt paralaksy w czytniku web, oraz auto-klucz pozy figury działający wprost przy pozowaniu na płótnie.

Trzy wygody spinające warstwy 3D w warsztat: renderowanie kadrów komiksu z zapisanych ujęć kamery (jedna scena → zestaw warstw-paneli), import mocapu z BVH przenoszący ruch całej postaci po scenie (skala z wysokości szkieletu, niezależna od jednostek), oraz auto-klucz działający też przy edycji kamery i obiektów wprost na płótnie.

Finał warstw 3D: passy renderu jako warstwy (głębia znormalizowana, mapa normalnych, cień), gradient nieba z mgłą głębi, szyk/powielanie obiektów w siatce lub na okręgu, „upuść na podłoże" oraz eksport animacji 3D do MP4/GIF. Warstwa 3D staje się pełnym zapleczem referencyjnym, animacyjnym i kompozycyjnym w programie do rysowania.

Warstwy 3D w Moonlight Animate dostają własną oś czasu: klatki kluczowe osobno dla kamery, transformacji obiektu, pozy figury i świateł (interpolacja z easingami, rotacje przez slerp), auto-key, obrotówka 360°, import całego mocapu z plików BVH oraz węzeł renderujący prymityw 3D wprost w grafie. Animacja mieszka w scenie — cofalna i synchronizowana we współpracy.

Konwersja LT zamienia scenę 3D jednym poleceniem w komiksowy zestaw warstw: kontur (linie z geometrii, także wektorowy), linie tekstury i tony z posteryzacją oraz mangowym screentone (kąt/częstotliwość) — w nieniszczącym folderze nad źródłem. Do tego nazwane widoki kamery zapamiętane w scenie i szybkie tła 3D.

Warstwy 3D dostają pozowalny manekin humanoidalny (52 kości): ustawiasz go na płótnie w dowolnej pozie (FK/IK z limitami stawów), modelujesz sylwetkę i dłonie suwakami, zapisujesz pozy i importujesz je z plików BVH — gotowa referencja anatomii i perspektywy, po której rysujesz jak po każdej warstwie 3D.

Druga odsłona warstw 3D: malowanie pędzlem bezpośrednio po obiektach (kolor trafia w teksturę), nakładanie tekstur z warstwy i narzędzia bezszwowego, oraz import FBX/glTF/GLB/DAE/STL/PLY/3DS.

Nowy filar Moonlight Animate: warstwy 3D. Prymitywy i import modeli, kamera i światła, manipulator z osiami, oraz rysowanie pędzlem bezpośrednio w przestrzeni sceny — edytowalne, cofalne i współdzielone w czasie rzeczywistym.