Przejścia wektorowe dorastają: znaczniki na płótnie, przepisy i podgląd na żywo
Tydzień temu pokazaliśmy przejścia wektorowe — automatyczne klatki pośrednie między dwoma rysunkami. Dziś ta funkcja dostaje wszystko, czego brakowało jej do wygodnej, codziennej pracy.
Znaczniki prosto na płótnie
Dotąd pary „ten kształt odpowiada tamtemu" wskazywało się z list. Teraz robisz to naturalnie: Warstwa → Znaczniki przejścia (na płótnie) włącza narzędzie, w którym klikasz punkt na rysunku początkowym, a potem odpowiadający punkt na docelowym — i para gotowa. Każda dostaje własny kolor i numer: kółko oznacza stronę A, kwadrat stronę C, przerywana linia łączy parę. Kliknięcie przy znaczniku zaznacza parę, Delete ją usuwa, Esc anuluje w połowie postawiony znacznik.
Znacznik robi więcej, niż łączy kształty: dla zamkniętych form punkt wskazuje też, które miejsce przechodzi w które — obrót dopasowania startuje dokładnie tam, gdzie postawiłeś znaczniki, więc koniec kłopotów z „wirującymi" przejściami.
Podgląd na żywo
Podczas pracy ze znacznikami na płótnie cały czas widzisz niebieski szkic środka przejścia — dokładnie ten moment, w którym rysunek A jest w połowie drogi do C. Każda zmiana pary przelicza podgląd natychmiast (to czysta matematyka — bez czekania). Od razu widać, czy automat dobrze rozumie Twój zamiar, czy potrzebna kolejna para.
Podgląd jest wyłącznie widokiem: nie tworzy warstw, nie zaśmieca historii zmian i znika razem z narzędziem.
Przepisy przejść
Każda generacja przejścia zapisuje teraz w projekcie przepis: parę warstw kluczowych, wszystkie znaczniki i parametry. Poprawiłeś rysunek kluczowy? Dodałeś parę znaczników? Warstwa → Wygeneruj ponownie przejście powtarza generację jednym kliknięciem — bez ponownego ustawiania czegokolwiek.
Przepisy zapisują się w pliku projektu, są w pełni cofalne i synchronizują się w pracy zespołowej — znaczniki postawione przez jedną osobę widzi i może poprawiać cała ekipa.
Kontrola zanikania i pojawiania się
Kształt bez odpowiednika w drugim rysunku dotąd zwijał się do własnego środka. Teraz wskazujesz dokąd ma zniknąć — na przykład za zasłaniający obiekt — albo skąd ma się wyłonić. Kształt płynnie zbiega do wskazanego punktu z gaśnięciem krycia; jeśli ostatecznie znajdzie parę, punkt jest po prostu ignorowany.
Dla kogo to wszystko
Ten zestaw domyka przejścia wektorowe jako narzędzie asysty rysownika klatek pośrednich: kluczowe pozy rysujesz sam, środek generuje program, a znaczniki dają Ci pełną kontrolę tam, gdzie automat się waha. Wszystko deterministycznie, bez AI — te same rysunki i znaczniki dają zawsze ten sam wynik, na każdym komputerze.