Kamera 2D w Moonlight Animate — animowane ujęcia kadru
Kamera 2D — ujęcie, które samo się porusza
Do tej pory animacja w Moonlight Animate znaczyła jedno: ruch poszczególnych warstw. Każdy element jechał po swoich klatkach kluczowych, a „kadr" stał w miejscu. Brakowało tego, co w filmie robi kamera — najazdu, odjazdu, panoramy, obrotu całego ujęcia. Właśnie to dodajemy: kamerę 2D.
Co to robi
Kamera 2D to globalny, animowany transform całego kadru w czasie. Ustawiasz klatki kluczowe kamery, a ona płynnie przesuwa, przybliża, oddala i obraca to, co widać — niezależnie od tego, jak poruszają się same warstwy. Dzięki temu zrobisz:
- najazd na detal (zoom in) i odjazd na cały plan,
- panoramę w bok przez szeroką scenę,
- subtelny obrót ujęcia dla dynamiki,
- dowolną kombinację powyższych, z miękkim wejściem/wyjściem (easing).
Co ważne: kamera nie zastępuje animacji warstw — nakłada się na nią. Warstwy dalej żyją własnym ruchem, a kamera prowadzi po nich oko widza.
Jak się tego używa
Na osi czasu, nad torami animacji, pojawił się dedykowany wiersz „Kamera" z własnym przełącznikiem włącz/wyłącz. Pracujesz tak samo jak z klatkami kluczowymi warstw:
- Ustaw playhead na klatce startowej, dodaj klatkę kamery — kamera włącza się automatycznie.
- Przejdź dalej w czasie, zmień w inspektorze pozycję, skalę i obrót — powstaje druga klatka.
- Odtwórz: kadr płynnie przechodzi między ujęciami.
Inspektor w trybie kamery pokazuje dokładnie to, co potrzebne — pozycję X/Y, skalę i rotację — plus wybór easingu (te same krzywe co dla warstw: liniowy, miękki, „trzymanie" wartości i kilkanaście innych). Klatki kamery przeciągasz, dodajesz i usuwasz tak samo jak zwykłe.
To samo na desktopie, w sieci i w eksporcie
Kamera jest zaszyta w jednym punkcie silnika renderowania, więc podgląd, eksport i odtwarzanie w przeglądarce pokazują dokładnie to samo ujęcie. Konkretnie działa:
- w edytorze desktopowym (tam ją tworzysz),
- w eksporcie do PNG / MP4 / GIF,
- w czytniku scen w przeglądarce — scena z kamerą gra tak samo online jak na desktopie,
- w samodzielnym eksporcie HTML sceny.
Kamera podróżuje wraz ze sceną przez synchronizację desktop ↔ sieć (zapisywana w danych sceny), więc projekt zaczęty na komputerze i otwarty w przeglądarce zachowuje ujęcia bez zmian. Efekt głębi (parallax) działa równolegle z kamerą — parallax porusza warstwami względem siebie, kamera prowadzi cały kadr; nie wchodzą sobie w drogę.
Pod maską
Dla ciekawych: kamera to keyframe'owalny transform interpolowany dokładnie tym samym mechanizmem co transformy warstw (lerp + easing), a do kadru aplikowany jako pojedyncza macierz „odwrotnego" przekształcenia wokół środka kadru — przesunięcie kamery w prawo przesuwa treść w lewo, zoom i obrót obracają się wokół środka ujęcia. Zoom jest zabezpieczony tak, by nie dało się zapaść kadru do zera. Wszystkie zmiany kamery są w pełni cofalne i propagują się w pracy zespołowej na żywo — współtwórcy widzą ruch kamery w czasie rzeczywistym.
To pierwsza odsłona kamery 2D. W planach: wygodne presety ruchu i podgląd ścieżki kamery na płótnie. Miłego kręcenia ujęć!